عکسی منتشر نشده از علی نصیریان، عزت‌الله انتظامی، خسرو شکیبایی، هما روستا و... که قبل از انقلاب روی صحنه تئاتر سنگلج نمایشی از گوگول نویسنده روس را اجرا کرده اند.

در راه تا رسیدن به محل قرار برای هر پرسشی که به ذهنم می‌رسید، موسیقی‌ای همراهش می‌شد، نکته عجیبی است که تقریباً برای همه اتفاق می‌افتد، موسیقی در شما حسی و احساسی برمی‌انگیزاند، لحظه و زمان بودنی یا مکانی و جایی را تداعی می‌کند. در مواردی شما به ناکجایی سفر می‌کنید، تصویری ندارید اما «نت»‌ها شما را به خاطره‌ای می‌برد، شاید در کودکی یا دنیایی ناشناخته، بعضی از ملودی‌ها ماهیتی این‌چنین دارند، شما را به خاطره‌ای جمعی می‌برند، به‌جایی بیشتر از خانواده و محله و کوچه و شهرتان، شاید وسعت سرزمینی را دارند. در لحظاتی که یک ملت درگیر امری تاریخی است هنرمند نیز اثری خلق می‌کند، که خطی مشترک با همه دارد.

محمد خزاعی رییس سازمان سینمایی در یکی از برنامه‌های تحویل سال نو از آمادگی این سازمان برای بازگشت افرادی چون بیضایی و بهروز وثوقی به کشور گفت درحالی که همین حالا یک مصاحبه ۱۵ ساعته از این بازیگر قدیمی و یک فیلم با بازی او در انتظار مجوز نمایش است.

این قطعه از آلبوم «آسمان عشق» کاری از استاد زنده‌یاد محمدرضا شجریان است. 

تعطیلات نوروز برای بسیاری از مردم فرصت تفریح و استراحت است و معمولا پای ثابت یکی از این تفریحات هم سینما رفتن است. در این ایام بیشتر خانواده‌ها فیلمی مفرح و شاد را ترجیح می‌دهند ولی امان از آن روزی که به تماشای فیلمی بروند که فقط در ظاهر کمدی بوده!

بدون کم و زیاد به جناب دکتر بگو که من مدتی است مرده‌ام. انسان شریف به داشتن روح انسانی زنده و مفتخر است... هیچ‌یک از حواس من نیز قادر به انجام تکالیف طبیعی خود نیستند. در این صورت حیات و ممات من یکسان است و دقیقه‌ای به این زندگانی علاقه و عشق ندارم.

اگرچه برنامه آقایان جبلی رئیس سازمان صداوسیما و قائم‌مقامش جلیلی اجرای تحول در سازمان متبوعشان بود و بر مبنای این طرح بسیاری از چهره‌ها دیگر راهی به تلویزیون نداشتند؛ اما ورق چنان برگشت که آواز عباس قادری بازخوانی می‌شود و ایرج خواجه امیری بعد از ۴۵ سال در برنامه نوروزی حاضر شده و برای مخاطبان برنامه فرزاد حسنی ترانه می‌خواند. چهره‌هایی که برای حضورشان بر اساس شنیده‌ها عدد بین ۲۰۰ تا ۸۰۰ میلیون تومان حق القدم گرفته‌اند.

فرامرز اصلانی، شاعر، خواننده، آهنگساز، روزنامه‌نگار ایرانی در اولین شب سال ۱۴۰۳، در ۶۹ سالگی براثر سرطان درگذشت.

در پهنه ادبیات فارسی بهار و نوروز با مرگ و زندگی گره‌خورده است، یادکرد خون جوانانی که چهره در نقاب خاک کشیده‌اند و یا خونشان چون رگه‌های لعل در ظلمات شبی از سنگ، جاری است و نمی‌گذارد تیرگی، غبار فراموشی را بر یادشان چیره کند. سوی دیگر این مرگ‌اندیشی در نوروز و بهار گرامیداشت، «بودن» است و زندگی. نه نسیان، خون یاران در پرده می‌برد و نه سایه سنگین داس مه نو، خوشه‌چین ناب‌ترین  لحظات زندگی می‌شود.